no strings attached
For 18 years of my life, I've realized that I never experienced having any serious relationship, romantically speaking. I do have boyfriends but I can't call that "serious". Matatawag mo bang seryoso ang isang relationship kapag di kayo nagkikita kahit magkapit-bahay kayo? oh di kaya sobrang layo nyo sa isa't-isa at halos once in a blue moon lang kayo magkita? It sucks.... Really, I'm just wondering why is that so...
I'm unattached as of now. Hmm one year if I'm not mistaken. Hindi ako impokrita para hindi aminin na naghahanap ako ng boyfriend. Pero hindi ako desperada. If there is no someone outhere na para sa'kin, well siguro di pa talaga ngayon yon. Pero sa totoo lang naiinip na ko. I want to see that someone as soon as possible, kung pahihintulutan lang. I often see couples, usually sa jeep or sa mga malls, holding hands, o kahit hindi holding hands eh masaya naman sila habang nagkukwentuhan ng kung anu-ano. Corny as it sounds but naiinggit ako. Minsan I can't help but think, ako ba talaga ang may problema? Nasa akin ba ang dahilan kung bakit naiintimidate sila sakin? ganun na ba ka grabe ang pagkasuplada ko? Do you think its a big problem kung di ko kayang makipag-usap sa mga lalaki? kung di ko kayang maging nice kapag kinakausap nila ako? or kahit yung hindi ko kayang mag-open ng conversation whenever I've got a chance to talk to the guy I like? Problema ko ba talaga yun? Or let's talk about physical aspects, Is it my fault kung pinanganak akong kulang sa kagandahan? or not smart, witty or whatever that goddamn qualities na pilit na hinahanap ng mga bullshit na yan. Im not mad naman di ba? Wala naiinis lang ako, kasi feeling ko nga nasakin ang problema at ayoko lang aminin sa sarili ko yun kaya ako naiinis.
Pero sabi nga ni Sam Milby eh, "don't look for love, It'll find you"
