Broken Vow

I'm tired of being involved to anybody's life. Whenever things don't come up well, in the end, it is me that is usually hooked up. I'm so pissed off! I'm very pissed off to everything around me. I'm tired of seeing things again and again! I'm so tired of looking at those faces who seems to be judging me whenever I look at them. Why is it that everything that I do doesn't end the way I want it to be? Why does it have to be wrong? I can't make things perfect, I can't make it right! I'm so stupid! Unbearable! Weak! I am the person who deserves to taste the bitterness of life. I don't have the right to be happy, I ruin everything. I mess things up! I'm a liar. i lied to everyone! to my friends, to my family, to myself... I can't make people happy because I'm a liar...

Don't hate me for being weak. I tried my best to be a better person for everyone. It's just that I can never make things right because I'm stupid. A complete idiot. I am the reject of God's creation. You can't blame me for being who I am.

Please don't judge me. I'm only a human. Born to make mistakes.

Samu't saring hirap

Mahirap ngumiti kapag may itinatagong sakit. Mahirap ang tumawa kapag alam mong hindi naman talaga masaya. Mahirap aminin sa sarili na masama ang loob mo, hindi lang sa mga tao na nasa paligid, kundi kahit na sa sarili mo. Sa madaling salita, mahirap ang magpanggap.

Bakit nga ba hindi kayang ipakita ang lahat ng sakit na dinadala ko? Punum-puno ng poot, dusa, galit sa mundo, pagbagsak, pagkabigo, inggit, at kaguluhan sa pag-iisp, ilan lamang sa nagpapahirap sakin. Sa hindi ko malamang dahilan, wala akong makitang sapat na rason para maramdaman ang lahat ng ito. Parang nitong mga nakaraan na araw lang ay hindi ako nawawalan ng ngiti sa labi, panay tawa at halakhak ang sumasalubong sa bawat araw. Pero isang araw paggising ko, naramdaman ko na lang na nagsasawa na ako sa takbo ng buhay ko, paulit-ulit na lang at parang wala ng nagbabago, pagod na akong tumawa, nauubusan na ko ng ngiti. Pinipilit ko na lang maging normal alang-alang sa mga kaibigan at pamilya ko. Pero nahihirapan na ako. Hindi ko kayang ilihim o aminin sa sarili ko na may dinaramdam ako, kaya sa tuwing pipilitin kong tumawa o kahit ngumiti man lang, naririnig ko ang kaluluwa ko na para bang sumisigaw sa ulo ko ng : "Tanga ka! Wala kang karapatang lumigaya!" Dahilan para umiyak ang nasaktan kong damdamin. Hindi man nila akong nakikitang umiiyak, pero sa loob loob ko, ma mabuti na yun, hindi na nga siguro nila kailangang makita pa, mas mabuting wala nang makasaksi sa unti-unting pagbagsak ng isang taong marupok pa sa tablang inaanay. Walang ibang tao ang makakatulong sa akin kundi ang sarili ko lamang. AKo at wala ng iba pa.

Muli akong gigising sa mga susunod pang araw, na hindi sigurado kung may sapat pang lakas para bumangon. Muling haharap sa mundo na ni minsan ay hindi ako nabahagian ng ligaya. Sana ay kaya ko pa. Sana, makayanan ko pa...

Ego-boost

"Pride? Nakakasira ng pagkatao yan!", "bakit hindi mo ipaglaban? Akala ko ba gusto mo yun?", "nakapasuplada mo kasi eh, baka matakot na tuloy sayo yun cge ka!"

Puro negative comment. Madalas kong naririnig mula sa bibig ng iba't-ibang tao sa paligid. Minsan kung papalarin, ako mismo ang makakatanggap ng mga komentong yan. Miisip ko na lang, siguro na taglay ko ang ilan sa mga hindi magagandang katangian na ayoko minsang tanggapin sa sarili ko. Mataas ang pride, suplada, kulang sa tiwala sa sarili, o di kaya naman tanga. Hindi lang siguro napapansin ng iba pero ganito talaga ang totoong ako. Hindi ko rin sigurado kung kahit ang mga taong malalapit sa akin eh napapansin ito. Ewan. Maski ako naguguluhan.

Hindi ko pa yata nasubukang ipaglaban ang mg bagay na gusto ko, kaya siguro ako din ang kawawa sa bandang huli. Hindi ko din matandaan kung ilang beses ko nang sinubukang makipag-kaibigan sa ibang tao o makipag-usap sa mga taong hindi ko pa gaano kakilala ng ako ang nauuna. Siguro isa rin tong dahilan kung bakit bilang ko lang ang mga natatawag kong kaibigan. Hindi ko kayang makitungo sa ibang tao, hindi ako komportable. May mga panahon na gusto kong mapag-isa pero naghahanap ng kasama kapag nag-iisa ako. Mukha nga siguro akong masaya sa labas, pero sa likod ng maskara, ay isa akong anino na nagtatago sa isa pang anino.

Mahirap nga siguro unawain kung bakit napakababa ng tiwala ko sa sarili. Pakiramdam ko lagi na lang huhusgahan ang bawat kilos na gagawin ko. Natatakot akong mahusgahan, masita, at higit sa lahat ay pagtawanan. Ayokong magkamali dahil ayokong magbago.

Matalinong tanga daw ako. Hindi ginagamit ang utak. Siguro nga totoo yun. Dahil kung hindi, hindi ako gumagawa ng kalokohang ito.

Sawang-sawa na akong maging iba sa mata ng tao, kahit sa sarili ko. Gusto ko ng kumawala sa aninong ito. Gusto ko ng lumaya.

Assorted fucks (facts)

Malamig ang panahon. Madilim na sa lansangan. Tahimik ang paligid. Ang kalmadong kapaligiran na bumabalot sa aking pag-iisa ay sinasabayan ng malakas na pagkalam ng aking tiyan. Agh! Gutom na ko!

Habang ginagawa ko ang walang kalatoy-latoy na sulating ito ay muli kong minu-muni.... Putek! tama na ang malalim na pananagalog! Lalo lang natutuyo ang utak ko!

gaya ng una kong sinasabi, habang mag-isa akong nagmumukmong dito sa kwarto ay binabalikan ulit ng aking tuyong utak ang mga aktibidad na ginawa ngayong araw. Para kasing napaka-exciting ng araw na tio sa akin. Umagang-umaga ay naging tambay kami ng library dahil sa subject naming Retorika. Malapit na ang araw ng aming debate kaya kailangan ng simulan ang mga research para dito. Sa Philippine Constitution naman ay nagkaroon kami ng "graded recitation" at minalas ako na hindi matawag ngayong araw. Ayoko na sanang matawag sa isang linggo dahil sigurado akong mas mahirap na tanong ang ibibigay ni Mr. Eleria. LAGOT. Huling subject namin ang magiting at pinakapaborito kong asignatura sa lahat, ang "Introduction to Communication Theory". Bakit? Kasi binagsak lang naman ako ng aming kagalang-galang na propesora nung prelims namin. At ngayong midterms nga ay hindi pa rin nya ibinibigay ang resulta ng exams namin dito. Maiba ng usapan, sa kauna-unahang pagkakataon ay natuwa ako sa subject na ito. At bakit na naman ulit? Dahil nagmistulang may nag-hohouse party lang naman sa CVR kanina. Hindi ko alam kung anong masamang hangin ang pumasok sa isipan ng aming butihing propesora at nagpakahyper xa ng mga oras na iyon. Pagkatapos niyang pakantahin si Arvie (isang i-regular classmate) sa harap ng klase pagkatapos nilang mag-report ay sinunod-sunod na nya kami! (mapalad ako at hindi ako nagpa-uto sa kanya!) Isang i-regular na kaklase ulit namin ang next performer. Kung ano man ang kanyang inawit ay hindi ko alam at wala na akong balak na alamin pa. Ang mga sumunod na nagpasikat ay sina: Gerard (isang shiftee sa Jou pero I-regular pa rin siya), Danver (sa ika apat na beses ay uulitin ko ang salitang i-regular. Galing siya AB-Com at i-regular din siya sa aming block), Jaja (tropa ko at hindi siya I-regular!), at huli ngunit hindi magpapatalo, si Josh! (i-regular ulit). Dahil sa mga performers na iyan ay naging napakasaya ng klase kanina. Napansin ko lang na napaka aktibo ng mga i-regular namin ngayon. Ni hindi man lang nagpapilit. tsk tsk tsk. Ngapala, nagperform din ang aming propesora. Muntik na akong maiyak sa galak.

Ok na sana ang lahat kung hindi lang nawala ang napaka-ganda kong payong. Mangyaring iniwan namin ang mga payong sa labas dahil sa maarteng tagapagbantay, pagkalipas ng isa at kalahating oras na klase ay binalikan namin ang aming mga payong at laking gulat ko na lang ng malamang ang payong ko lang ang nawala! Kaya kung sino mang pulubi, walang kwenta, malikot na kamay, walang moral at napaka-walang modong tao na kumuha ng payong ko, isa lang ang kahilingan ko para sayo: Mabutas sana yang payong na ninakaw mo sa akin at mabuhusan ka ng napakalakas na ulan! Leche ka!

Pinakahuling insidente. Pinanood namin o sa madaling salita ay dumalo kami sa isang seminar yata kung tatawagin yun na pinamagatang: Dokyu-Campus Tour. Naging maganda naman sana ang seminar kung hindi lang mahaba yung speech ng isang speaker. Halos isang oras siyang nagsalita sa maniwala kayo't sa hindi. Hindi na namin tinapos dahil may klase pa kaming kasunod. Gustuhin man naming tapusin eh hindi talaga pwede dahil recquired kaming umatend sa make up class na yun. Parang pinagsisihan ko lang ang pag-atend dahil nag-film viewing lang kami at pinanood ang buhay ni bill Gates na sa tingin ko ay parang buhay ni Steve Jobs dahil bilang mo lang ang eksenang nilabasan ni Mr. Microsoft. Walang kwenta. Hindi bale sana kung bibigyan nya kami ng tig-lilimang milyong piso sa panonood ng kanyang buhay.

Natapos ang buong maghapon na umuwi akong basang basa sa ulan dahil wala nga akong nagamit na payong pag-uwi. Salamat nga pala dun sa isang batang-yagit na nagpayong sa akin paglabas ko ng skul hanggang sa terminal na aking pagsasakyan. Natuwa tuloy ako sa mga bata kahit isang beses sa buhay ko.

Ngayon, mabalik tayo sa aking kwarto. Titigilan ko na ang pagsulat dahil bukod sa masakit na ang mga kamay at mata ko ay lalo kong naririnig ang aking tiyan na minumura na ako sa gutom.

thirdsexophobia

Kahapon, mga bandang alas-diyes yata ng umaga. Recess namin ng ma oras na yon at nasa SBC canteen kami kumain ng mga kaibigan ko. Masaya kaming nagkukwentuhan ng mga kung anu-anong kabaklaan. Maya-maya ay may dalawang babae na dumaan sa harap ng table namin. Wala naman napadaan lang sila. Yung isa babae talaga, yung isa naman... well isa siyang tibo. Other terms? Obit, T-bird, at tomboy, para sa mga hindi familiar sa word na tibo. Malaking babae siya, as in malaki! Mataba to be exact! Maiksi ang buhok nya gaya ng mga ordinary na lalaki. Malaki ang uniform nya compared sa mga uniform ng ibang babaeng estudyante sa school namin. feeling nya siguro lalaking-lalaki siya. Matapos kong makita ang kaanyuan ng babaeng nangangarap na maging lalakeng iyon, pakiramdam ko ay nairita ako sa kanya. Parang ang sakit nya sa mata, at ng araw na iyon ay pormal kong inamin sa sarili ko na: Galit ako sa mga TIBO!

Well siguro hindi nman sa lahat no, siguro doon lang sa mga napaka-OA maging feeling lalaki. Obrserve mo ha, halos daig pa nilang manamit ang isang totoong guy! Ang they're supposed to be a girl! Di bale kung medyo discreet yugn pagiging tibo nila noh, gaya kunyari ng simple lang manamit, yung tipong parang babae pa rin tingnan, di gaya nung napakalaking manamit tapos ang dami pang abubot nyan para magmukha lang silang lalaki. Palibhasa hindi nila nakikita ang mga sarili nila. Pra sabihin ko sa inyo, ang babaduy ninyo!

Meron pa kong nakita na tibo na OA pati yung hairstyle, tipong F4 kasi ang buhok niya ang problema lang yung bangs nya nakasabog sa pagmumukha niya, at nakakairita siyang tingnan. Akala mo siguro ang gwapo mong tingnan? Hindi baduy ka!

Gaya ng sabi ko hindi ko naman nilalahat ang mga tabing kinaaasaran ko, yung mga OA at nakakairita lang sa paningin kung pumorma. O sige, idinadamay ko na rin yung mga baklang may kagayang prinsipyo din sa pananamit ng mga OA na tibo. Madalas akong may makita sa kalsada na mga baklang naka mini skirt, back-less, at may napaka-kapal na make-up. Masakit din sila sa paningin dahil ang bakla para sa akin eh lalaki pa rin at wala silang karapatang suotin ang damit ng mga babae. Kaya yang sila Anton Diva? Terry Aunor? Raging Divas? Sweet? Chocolate? at lahat ng mga baklang akala nila ay ganap na silang babae, ayoko sa inyo! Magpaka-lalake kayo o kung hindi nyo naman kaya ay subukan nyonh baguhin ang inyong mga imahe dahil hindi lahat ng tao ay natutuwa sa mga taong gaya nyo.

Ayoko sa mga taong mapag-panggap o trying hard. Kung alam nyong hindi nyo carry ang imaheng dinadala ninyo ay mabuting baguhin nyo dahil lalabas at lalabas din ang mga tunay nyong kulay!

Music of our Hearts

(I was able to compose this song because of him...... hope someday I will be able to sing this with you)

Can you hear the music playing?
The melody that runs through our veins
Do you feel the notes in our song?
that fill the silence at night

As I strum the string of my guitar
the tune keeps on flowing in the dark
our voice trembling throughout the day
it melts, as our song keeps on running

sing to me the song of our hearts
Look straight to my eyes and take my hand
your voice in my ears never fades away
forget not those days, we sing together

Don't look back coz I'm just here
If you ask me to sing I will my dear
Listen to the music of my heart
that beats only for you

Reach for the Stars

Sept 7 2005, Presentation namin for PCG. After several weeks and tiring nights of practice ay nakapag present din kami! At salamat dahil succesful musical play. Thanks to Sam and Mitch, ang galeng natin! ^_^

Akala ko nung una hindi namin maipeperform ang presentation namin. Ang daming aberya! Tuwing practice ay never pa kami nakumpleto, laging wala si Mitch kasi busy siya, yung mga back-up singers kulang-kulang din, dancers, di pa sila makapag-decide kung ano yung sasayawin nila, problema din yung music dati. Tapos nung unang general rehearsal sana ay kulang-kulang ang mga colleges na magpeperform. Grabe! Kahapon last practice namin, mukhang nagpipirate pa yung CD at kelangang palitan yung "broken Vow" na piece namin ni Sam, to think na bukas na yung play huh? Pero thank God! Naging maayos naman lahat! kahit na maraming naging hindrances eh natuloy at nakapagperform kami.

I'm sure ma-mimiss ko ang magperform sa stage kahit na di ko sure kung nakapag-perform ako ng maayos dun. Pero nakakamiss lang talaga yung mga practice araw-araw. Next time hindi na ako sure kung ako ulit ang mapipiling kumanta or umarte kasi mas madaming magaling sa akin nun, but at least minsan sa buhay ko ay na-experience kong maging bida sa isang stage play. Sana maulit yun. ^_~

masaya

Busy! Busy! Busy! Yan ang bumulaga sa buong week ko pagkatapos ng midterms exam! Pagkatapos ng mahaba-habang panahon ng pagre-review, ang akala ko makakawala na ko sa bangis ng pag-aaral. Yun pala bumwelo lang ang panahon. Ang saklap talaga. Pero Infairness kahit busy-busihan ako ngayon eh madami namang magandang nagyari. Sige isa-isa ko silang babanggitin hehehehe...

Friday, last day ng exam na may pinakamagandang schedule sa lahat. Bakit? 8:00-9:00 REED subject namin, at Intro to comm naman ng 4:00 to 5:00. Ano ganda noh? Biruin mo 7 hours kaming nagkatunganga sa kubo at walang ginawa kundi magpadugo ng ilong at magpatunaw ng utak na kahit sa totoo lang eh wala namang pumasok sa mga kukukote namin. *sighs..* eh di un nga. Nakatambay kami sa kubo ng tinawag kami ni ms. Em para mag practice dun sa play. Ang saya saya lang kasi nakita ko si "Mazda" hehehehehe.... kumaway nga siya eh hahahaha josko lumalabas na naman ang tunay na kulay....

Nung Saturday may practice na naman kami, bale nung morning may make-up class kami then nung afternoon ung practice, at xempre nagkita na naman kami ni "Mazda"... goshness... to do na to... child abuse.... first year lang yung tao pare.... bakit?! Isang taon lang naman ang tanda ko ah! HAHAHAHAHA!!!

Nitong monday wala dapat kaming pasok pero as usual paractice na naman, whole day pare.... kakaloka. Kahit sa pagtulog ko "Get Right" ang tumutulig sa tenga ko shitness... pero ok lang ulit, were together naman eh.... wahahahaha!!!

Ang dami kong kwento pero puro mga walang kwenta naman.... lahat kasi ng mga dapat ko makwento nalimutan ko na sa tinagal-tagal ng panahon na hindi ako nakapag-blog. Super busy. Ang dami pang trabahong naghihintay sakin pero nakuha ko pang mag-type haaaayyy buhay..... punong-puno ng pasakit.....